Een of andere Molblogger 2018: WIDM-recap aflevering 7

| Geen reacties

Wát een aflevering. Of ja, meer ‘wát een executie’. Natuurlijk, de opdrachten waren weer meer dan top, maar het einde kwam bij velen toch wel als een donderslag bij heldere hemel. Nu stond Stine puur op basis van logica ook bovenaan mijn lijstje, maar ergens bleef ik toch het toch te opvallend te vinden, al die verdachte acties vol in beeld. Ik voelde Stines exit trouwens wel al een beetje aankomen toen we haar bij de biecht hoorden zeggen dat ze de test vol op één iemand ging maken, en de naam van diegene niet werd genoemd. Stiekem was ik ook wel blij met haar exit, want hoe minder serieuze verdachten, hoe beter. Nu heb ik er nog maar drie. 75% dus, wat nog niet echt opschiet. Dus lieve Jan, doe me een lol en haal die finale. En win hem dan ook maar meteen.

Lichte chaos

Ik had graag uitgebreid mijn licht laten schijnen (pun intended) over de verdachte zaken in opdracht 1, maar mijn blaadje met aantekeningen staat eigenlijk vooral vol met alle dingen die Stine wel en juist niet deed. Wat er overblijft: Ruben die niet snapt(?) dat als je bedragen bij elkaar moet optellen mingeld daar logischerwijs ook toe behoort. Hoe dan? De envelop zag hij in eerste instantie ook over het hoofd, maar uiteindelijk vond hij hem zelf en niet Stine die er maar wat nutteloos bij stond. Ook Molcay maakte zichzelf weer verdacht door de essentie van de functie-omschrijving van ‘control room-leider’ niet helemaal te begrijpen. Ik heb echt naar de tv zitten schreeuwen dat ze moest blijven staan. Gelukkig was daar Jan met wie ik op dat gebied een telepathische connectie heb. Hij wist Olcay aardig bij de les te houden.

Wat ik trouwens ook weer een mooi voorbeeld vond van het massale gefaal van deze groep, was dat Olcay iedereen naar de control room riep voor het maken van de groepsfoto, en pas daarna ging vragen of iemand wist waar dat was. Het is een wonder dat niemands klok uiteindelijk voortijdig afliep. Uiteindelijk leverde deze opdracht 750 euro op.

Bruggenbouwers

De White Bridge in Koetaisi voorzien van een likje verf: dat was de missie voor de tweede opdracht. Het werd een staaltje burgerparticipatie waar de gemiddelde Nederlandse gemeente jaloers op wordt. Het entertainmentgehalte was weer hoog, maar veel te mollen viel er niet. Hoogstens Rubens geklooi met het verfblik, maar dat is natuurlijk ook maar een druppel op de gloeiende plaat. Of een verfdruppel op de brug, natuurlijk.

De grote winnaar van deze opdracht was toch wel de saxofonist die in twee minuten een prima loontje bij elkaar speelde, maar de groep deed het gelukkig ook niet slecht. Een welverdiende 1250 euro ging de pot in.

Spoorloos

Na het grote succes van het WIDM-verhuisbedrijf maakten de kandidaten opnieuw een opvallende stap in hun carrière: ze mochten aan de slag als sorteerder bij een postorderbedrijf.  Vanwege efficiency-redenen vond het sorteerproces plaats in een niet al te ruime, rijdende trein. Gelukkig voor de kandidaten ging de trein van Bordzjomi naar Tsemi op een slakkentempo. De Maaslijn zou er jaloers op worden, niet normaal. De treinreis leek wel een eeuwigheid te duren. En dat terwijl de afstand tussen beide steden nog geen 20 kilometer is!

Ook nu bleek het voorzichtig omgaan met spullen weer geen vereiste. Er werd weer wat op los gesmeten, vooral door Jan. Hoewel ik hem absoluut niet verdenk als Mol, moet toch gezegd worden dat zijn strategie op z’n zachtst gezegd bijzonder was. Waar iedereen netjes stapelde en daardoor een controleerbare coupé had, was dat bij Jan absoluut niet het geval. En doordat het alles of niets was qua verdiensten heb je met een groen of geel doosje tussen de berg blauwe in no time de opdracht succesvol gesaboteerd. Hoewel de focus lag op de verdwenen rode pakketjes van -250 euro per stuk, was de hoofdopdracht eigenlijk veel interessanter. Neemt niet weg dat ik me erg verheug op de beelden die we in de finale gaan zien van deze opdracht. Er moeten wel pakjes weggegooid zijn, maar wat een lef had je daarvoor nodig. Adrenalinekick gegarandeerd!

Verdenkingen

Wat Ruben betreft bekruipt me toch het gevoel dat hij een beetje een laffe, lauwe Mol is. Beetje klooien met een verfpotdeksel, de buizen uit opdracht 1: zo zijn er elke aflevering wel weer wat domme acties van zijn kant. En dan is er natuurlijk nog zijn tijdelijke penningmeesterschap dat wel erg goed getimed was – maar waar hij dan weer niet het meeste uit haalde. Als je dat optelt bij mogelijk alle dingen die buiten beeld gebeurd zijn, zou hij toch een prima Mol kunnen zijn.

Met beide overgebleven dames weet ik het niet zo goed. Olcay gaat van oliedom en bloedirritant naar supergewiekst, wat wel wijst op een mogelijk gespeelde naïviteit. Maar of dat als kandidaat of als Mol is, is maar de vraag. Simone was bij mij een beetje van de radar verdwenen. Ze is vrij onzichtbaar, draagt niet substantieel bij aan de pot, maar valt tegelijk op door het regelmatig niet vertonen van Molachtig gedrag op momenten dat dat prima zou kunnen. De straatrace uit aflevering 5 is daar een mooi voorbeeld van, maar toch durf ik haar niet 100% af te schrijven.

Omdat ik het na aflevering 7 wel de hoogste tijd vind worden om één hoofdverdachte aan te wijzen: ik ga voor Ruben. Maar ik hou iedereen volgende week weer nauwlettend in de gaten…

Tweet about this on TwitterShare on FacebookShare on Google+Share on LinkedInPin on Pinterest

Geef een reactie

Verplichte velden zijn aangegeven met een *.


CommentLuv badge